تبلیغات
ادبیات و موسیقی - ماجرای ساختن تصنیف " به اصفهان رو "
جمعه 6 شهریور 1388

ماجرای ساختن تصنیف " به اصفهان رو "

   نوشته شده توسط: مرتضی    

ماجرای ساختن تصنیف"به اصفهان رو"

دردوره تبعید ملك الشعرای بهار به اصفهان(!)(1312)بهار تصمیم میگیرد شعری در وصف اصفهان بسراید. این تصمیم، مقارن باسفر علی اكبر خان شهنازی به اصفهان میشود.

بهار از شهنازی سوال میكند كه آیا آهنگی دارد تا برآن شعری بسراید؟
وشهنازی در جواب میگوید كه رنگی به تازگی در بیات اصفهان ساخته است كه میشود آن را سنگین تر اجرا نمود.

ملك الشعرای بهار هم میپذیرد و شعری بر آن میگذارد كه بند اولش چنین است:

"به اصفهان رو كه تا بنگری بهشت ثانی"

بعد از ساختن این تصنیف، آن را برای اجرا در اختیار تاج اصفهانی میگذارند و این شاهكار پدید می آید.

 

 

"به اصفهان رو"

به اصفهان رو که تا بنگری بهشت ثانی
به زنده رودش سلامی ز چشم ما رسانی
ببر از وفا کنار جلفا به گل چهرگان سلام ما را
شهر پر شکوه قصر چلستون کن گذر به چارباغش
گر شد از کفت یار بی وفا کن کنار پل سراغش
بنشین در کریاس یاد شاه عباس بستان از دلبر می
بستان پی در پی می از دست وی تا کی تا بتوانی
ساعتی در جهان خرم بودن بی غم بودن بی غم بودن
با بتی دلستان همدم بودن محرم بودن با هم بودن
ای بت اصفهان زان شراب جلفا ساغری در ده ما را
ما غریبیم ای مه بر غریبان رحمی کن خدا را

 

قطعه " به اصفهان رو " را از این لینک دانلود کنید .

الف:

(1)به اصفهان رو                                               (2)افشاری

شعر: ملك الشعرای بهار                                         نی: حسن كسائی

تصنیف: علی اكبر شهنازی                                     تار: عباس سروری

                                                                      ویلن: جهانبخش پازوكی

                                                                       تنبك: جهانگیربهشتی

 

ب:

(1)بیات ترك                                                            (2)مثنوی همایون

تار: جلیل شهناز                                                          نی: حسن كسائی

شعر: سعدی                                                               شعر: سعدی

 

تصویر كاست "به اصفهان رو"با صدای استاد جلال تاج اصفهانی

تصنیف به اصفهان رو

 

تاج وشهناز و كسایی چو به هم پیوستند

روح یاران همه در عرش به پرواز آمد
                                                                     فروردین 1337

                                                                    زبیده جهانگیری